Ludzie zejdźcie z drogi

Jako odtygodniowa cyklistka, wróg systemu i dwukołowy pirat drogowy na pieńku mam już nie tylko ze zmotoryzowanymi.

Do tej pory, jako piechur, przeklinałam samochody, niezatrzymujące się na zielonym świetle, kierowców bombowców trąbiących na siebie nawzajem, „umc umc” zza przyciemnianych szyb. Jako użytkownik MPK klęłam na użytkowników Dużych Ogromnych Samochodów (w skrócie DOS), jeżdżących w pojedynkę, najchętniej w godzinach szczytu, powodujących przeogromne korki w mieście, dzięki czemu mój autobus nigdy nie przyjeżdżał o czasie.

Żeby uniezależnić się od korków, kupiłam czarny rower. Na imię ma Olek. Ale problemy w drodze wcale się nie skończyły. Mało tego, doszły nowe.

Ludzie, czyli piesi.

Ścieżek rowerowych jest i tak na lekarstwo. Cyklista chciałby pojeździć sobie taka ścieżką bezpiecznie, bezkolizyjnie. Ale niektórzy ludzie tego nie rozumieją. Ścieżkę traktują tak samo jak chodnik.

Jadę sobie ścieżką, czerwono brukowaną, a tu całą szerokością chodnika oraz owej ścieżki idzie grupka około 6-7 osób. Twarzami do mnie, widzą mnie doskonale. Oczywiście do ostatniej chwili się nie rozsuną, nie przepuszczą. Kiedy udaje mi się ich wyminąć , omal nie wpadam na inną rowerzystkę, jadąca z naprzeciwka, której oczywiście nie miałam szans zobaczyć zza tej grupki. Nauczyliby się chodzić gęsiego. Uszanowaliby ścieżkę rowerową.
Marna nadzieja.

Apel do pieszych. Ludzie zejdźcie z drogi. Bo znajdzie się kiedyś jakiś cyklista, który, może przypadkiem a może złośliwie, wjedzie wam w tyłeczek.