Plotka puszczona raz, puszcza się stale!

Zawsze wiedziałem, że plotka puszczona przez kogoś raz, puszcza się stale.

Kilkanaście dni temu przekonałem się o tym dobitnie na samym sobie. Wygłoszona przeze mnie kiedyś opinia, na temat jednego z wrocławskich dziennikarzy, w przypadkowej rozmowie z przypadkową osobą trafiła w niesamowicie krótkim czasie do niesamowicie dużej grupy odbiorców, którzy ją przekazali jeszcze szybciej niż usłyszeli kolejnym, przekręcając rzecz jasna minimum 50% tej opinii i jej zawartości merytorycznej, tworząc ploteczkę. O ile jeszcze plotka może zawierać jakieś merytoryczne informację. Nie mniej, zrobiło się mini piekiełko, a ja stałem się wrogiem publicznym numer jeden.

Gdzieś tam zdusiłem w sobie chęć dokopania osobie, która tę krzywdę mi wyrządziła, ale efektem i swego rodzaju terapią są o to te słowa drogi czytelniku.

Polacy? Skąd w nas tyle jadu i zawiści! Chęć dopier***enia bliźniemu jest niepohamowana i tkwi w większości naszego narodu. Jakim prawem? Marcin Daniec wiele lat temu zauważył, że przecież: "każdy za uszami cosik ma".

Oczywistym jest, że Ameryki nie odkrywam, ale z drugiej strony skoro wszyscy o tym wiedzą, dlaczego wciąż tak bezmyślnie i bezrefleksyjnie powtarzamy, plotkujemy, dupsko obrabiamy innym. Dlaczego?

Umiejętność przyklejania, przez Polaków, stereotypów i łatek ludziom jest godna podziwu. Zaryzykowałbym stwierdzeniem, że to jedna z naszych mocniejszych stron i moglibyśmy brać udział w jakimś międzynarodowym teleturnieju w tej materii. Polak potrafi, a jakże!

Plotka jak to plotka pokazuje w sposób dobitny jaki ten świat jest obrzydliwy, a zarazem mały, płytki, pełen kompleksów i ludzkich frustracji. Oburzamy się, obrażamy, krytykujemy, a jak spojrzymy w lustro, delikatnie rzecz ujmując, kiepsko wypadamy.

Na najbliższe miesiące obiecuję, że będę się gryzł mocno w język. Dla świętego spokoju, bo są chwilę, że naprawdę ciężko być ponad. A w tzw. międzyczasie puszczę plotkę plotkę. Tak dla prowokacji rzecz jasna. Ciekawe w jakiej formie do mnie wróci!

Na koniec jeszcze, ulubiony przeze mnie, cytat z kolegi mego: "Nie mogę już patrzeć na te mordy, z pretensją i bez wyrazu!"

A Ty Polaku? Możesz jeszcze patrzeć na swą mordę? Ale tak szczerze?