Główna bohaterka dramatu psychologicznego "Jestem twój", to trzydziestoletnia Marta. Wykształcona kobieta sukcesu odrzuca zakochanego w niej męża, Jacka. W efekcie kończy sama, na skraju załamania nerwowego. Jej życie staje się jeszcze bardziej skomplikowane, gdy noc z przypadkowo poznanym kryminalistą, Arturem, prowadzi do niechcianej ciąży. Zakochany w niej bez pamięci mężczyzna wraz z matką postanawia za wszelką cenę uratować dziecko.
Jestem twój, reż. Mariusz Grzegorzek, dramat psychologiczny, Polska. Występują m.in.: Małgorzata Buczkowska, Roma Gąsiorowska, Mariusz Ostrowski, Ireneusz Czop.
Konkurs
Do wygrania mamy jedną podwójną wejściówkę na premierowy pokaz "Jestem twój" w kinie Helios, przy ul. Kazimierza Wielkiego we Wrocławiu, w piątek 1 października po godz. 16. Żeby ją zdobyć, wystarczy zalogować się do serwisu i w komentarzu pod tekstem napisać, jaki jest twój ulubiony dramat psychologiczny i dlaczego. Na komentarze czekamy do godz. 20, w czwartek 30 września. Nick zwycięzcy podamy w komentarzu pod tekstem. Zwycięzcę prosimy o przesłanie swojego nazwiska na mail: redakcja@mmwroclaw.pl do godz. 12 w piątek, 1października.
*Konkurs nie jest grą losową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych z późniejszymi nowelizacjami. Nagrody w konkursie otrzymają autorzy najciekawszych komentarzy. O wyborze zwycięzców zadecyduje jury, w skład którego wejdą przedstawiciele redakcji MM Wrocław. Uczestnikiem konkursu może być każda osoba fizyczna, pod warunkiem, że nie jest pracownikiem/współpracownikiem firmy Media Regionalne Sp. z o.o. lub podmiotów od niej zależnych.
... to "Godziny" Stephena Dalry na podstwie powieści Peter'a Cunighamma, który pokazuje ludzkie cierpienie w dwóch obliczach, jednym na pokaz i drugim ukrytym, znajdującym się głęboko w ludzkiej duszy. Jeżeli dodamy do tego wspaniałą grę aktorów to dla każdego może to być ulubiony film.
"Ponoć taki drobiazg jak trzepot skrzydeł motyla, może spowodować tajfun na drugiej półkuli. "
Tymi oto słowami otwieramy bramę do świata głównego bohatera Evana Treborna.
Wraz z filmami "Komórka" czy "Oszukać przeznaczenie" , "Efekt Motyla" stanowi kolejne doskonałe dzieło J. Mackye Gruber'a.
W przeciwieństwie do wielu innych dramatów, których akcja rozkręca się mozolnie i powoli, tu od początku dostajemy mocne uderzenie emocji. Zawiła, zagadkowa fabuła sprawia, że zostajemy całkowicie pochłonięci przez film i w napięciu oczekujemy zakończenia. Kiedy jednak ono nadchodzi żałujemy, że to już koniec i wszystkie tajemnice zostały rozwikłane.
Gorąco polecam ten dramat (jednak jedynie jego pierwszą część) ze względu na jego nietuzinkowość i odmienność. To obowiązkowa pozycja w kolekcji każdego kinomaniaka.
Nieodwracalne - najbardziej poruszajacy dramat psychologiczny.Gwałt analny dokonany w filmie Gaspara Noe na Alex (Monica Bellucci), z całą pewnością przejdzie do historii kina, jako najbardziej obrazowa, wstrząsająca i szokująca tego typu scena. Jej swoistego fenomenu należy doszukiwać się w kilku miejscach. Przede wszystkim reżyser postawił na przedstawienie aktu gwałtu od A do Z, czyli od poznania ofiary przez napastnika, poprzez zastraszenie jej, gwałt i w końcu pobicie. Gaspar Noe nie poszedł jednak drogą, którą ostatnimi laty uskutecznia się w wielu filmach, pokazując na ekranie genitalia, czy akty płciowe na zbliżeniach, aż do finału. U argentyńskiego reżysera, w scenie gwałtu widzimy twarze: gwałciciela i ofiary - które skierowane są wprost w oko kamery. W warstwie dźwiękowej zaś słyszymy wrzaski, groźby i wyzwiska z jednej, i rozpaczliwe próby wołania o pomoc z drugiej strony. Słynna scena gwałtu sfilmowana jednym ujęciem, trwa dokładnie 3 minuty i 24 sekundy. Dodać do tego należy oczywiście całą szarpaninę przed i masakrowanie twarzy Bellucci po gwałcie, co razem daje imponujący czas trwania 13 minut i 23 sekund jednego ujęcia! Nieodwracalne to opowieść o tym, że nasz los nie pozostaje w naszych rękach, pisze się sam. My decydujemy jedynie o tym, jak wiele potrafimy znieść. Śmierć jest nieunikniona, a czas, podobnie jak ból, radość i przyjemność to jedynie wytwór naszej wyobraźni.
Ten film, napisany i zrealizowany w rekordowym czasie opisuje odwieczną zależność między krzywdą a zemstą. Zemsta jest nieodwracalna, podobnie jak dokonana krzywda. Tak jak każdy uczynek, tak jak wszystkie rzeczy w naszym życiu. Przed nami tylko jedna droga.
"Artystyczna prowokacja. Ten film nikogo nie pozostawi obojętnym. Ty też musisz zdecydować, za to kim jesteś. Przed tym nie uciekniesz". Jason Anderson, Eye Weekly
Requiem dla snu to hipnotyczna opowieść o ludziach tęskniących za miłością i aprobatą. To film o samotności i zagubieniu, miłości i nadziei na rozpoczęcie nowego życia. Reżyser pokazuje nie tyle działanie poszczególnych używek na bohaterów, co zajmuje się samym zjawiskiem uzależnienia i jego przerażającymi skutkami.Darren Aronofsky przechodząc ze spokojnych planów ogólnych do agresywnego ciętego montażu, stopniuje narastanie emocji, sprawiając, że świat przedstawiany na ekranie rozpada się na coraz drobniejsze cząsteczki.Mówiąc o "Requiem dla snu" grzechem byłoby nie wspomnieć o perfekcyjnie dobranej, nastrojowej i niesłychanie przygnębiającej muzyce Clinta Mansella z partiami smyczkowymi To jej właśnie w dużym stopniu zawdzięczamy ciężki, przytłaczający klimat filmuTo jednak, czego dowiadujemy się o nas samych z filmu Aronofskiego nie może być i nie jest łatwe do zaakceptowania. Lubimy wyobrażać sobie, że jesteśmy w stanie przetrzymać każdą próbę, pokonać każdą przeciwność. "Requiem dla snu" sprowadza nas - widzów na ziemię pokazując prawdę taką, jaka jest, a nie taką, jaką chcielibyśmy ją widzieć. Odziera człowieka z powierzchownego piękna, a życie z pozorów. Istota ludzka okazuje się słabym tworem - egoistycznym, skłonnym do samodestrukcji poprzez pobłażanie własnym słabościom i zaspokajanie najniższych instynktów. Wizja to niezbyt optymistyczna, podobnie jak sam film. Z drugiej strony jednak człowiek to również rozpaczliwa potrzeba akceptacji, dążenie do szczęscia (jakkolwiek nie byłoby ono pojmowane), a także (a może przede wszystkim) pragnienie bycia potrzebnym, bycia kochanym. Paradoksalnie te dwa aspekty ludzkiego życia nie mogą funkcjonować jeden bez drugiego. Zaryzykowałbym twierdzenie, że wręcz jeden jest przez drugi warunkowany. Egoizm popycha nas często ku niezrozumiałym dla otoczenia decyzjom, ale również każe nam poszukiwać tego, co dla nas najlepsze. A zatem głęboko ludzka potrzeba miłości jest dyktowana czymś tak niskim jak dbałość o własny interes. Ta dychotomia kieruje właśnie poczynaniami bohaterów "Requiem dla snu", stając się jednocześnie główną przyczyną spotykających ich nieszczęść. Aronofsky przygląda się postawom ludzi stojących na dwóch biegunach życia.Co jednak po obejrzeniu "Requiem..." pozostaje w pamięci najdłużej, to świadomość, że niezależnie od tego, jakiego wyboru dokonamy w finale zawsze zostaniemy sam na sam z naszymi demonami. Ta przerażająca samotność została niezwykle sugestywnie oddana w ostatnich minutach filmu Aronofskiego. Warto obejrzec ten film....pozostaje na dlugo w pamięci
Rzadko kiedy zdarza się, aby film dorównywał swoją prezentacją książce, w oparciu o którą powstał, a jeszcze rzadszą jest sytuacja, kiedy to film okazuje się lepszy niż dzieło pisane. Tak też jest w przypadku filmu The Hole (Bunkier) z 2001 roku, opartego o „After The hole” autorstwa Burta. Z pozoru jest to film, który nie rzuca się w żaden sposób w oczy, a w rzeczywistości okazuje się być jednym z najbardziej znanych i rozpoznawalnych tytułów jeśli chodzi właśnie o dramaty psychologiczne. Dlaczego jest jednak moim ulubionym? Nie, nie z racji swojej popularności i kultowości. Dlaczego więc? Bo pokazuje, że młodzieńcze pomysły, które samemu także czasami miewam (z racji wieku) pomimo tego, że z początku wydają się idealne, aby zapewnić rozrywkę zarówno sobie, jak i osobom w najbliższym otoczeniu, aby zrobić coś nieprzewidywalnego i zaskakującego, finalnie mogą skończyć się tragicznie. Jak można przecież nazwać inaczej niż głupotą zamknięcie się 4 osób w bunkrze, gdzie z racji upływu czasu, a więc kończących się zapasów, chociażby żywności, odcięcia od świata zewnętrznego, ludzie zaczynają umierać? W efekcie zostaje nam tylko jedna osoba, która cały czas posiadała klucz otwierający zamek i ukrywała to przed swoimi współtowarzyszami, ba, nie jest to już to ta sama osoba, która wszystkich zachęcała do zamknięcia się w bunkrze z drugiej wojny światowej.
Film ten ukazuje emocje i przeżycia bohaterów zamkniętych w czterech ścianach, gdzie każdy z nich ma własną intrygę i własny, określony cel dla którego znalazł się wewnątrz. Dla głównej bohaterki jest to okazja do zbliżenia miłosnego z chłopakiem, który de facto jej nie dostrzegał ze względu chociażby na jej niezbyt atrakcyjny wygląd fizyczny. Ale cóż, film pomimo tego, iż pokazuje, że wszystko można zdobyć, pokazuje także jak straszną cenę trzeba za wiele rzeczy zapłacić, jeżeli nie patrzy się perspektywicznie, nie patrzy się w przyszłość i nie dostrzega możliwych konsekwencji niektórych własnych czynów. Gdzie leży granica odpowiedzialności? Gdzie kończy się dobra zabawa, imprezy, anarchia, a zaczyna głupota? Za to właśnie lubię ten film – w wielu momentach, kiedy chciałbym coś zrobić wystarczy, że przypomnę sobie choćby urywek tej produkcji, a zaczynam dostrzegać możliwe konsekwencje, które w wielu przypadkach uratowały mnie przed głupotą, której później z całą pewnością bym żałował…
Jeden film, wiele uczuć, emocji, stanów psychologicznych i jedno zmienione życie – moje własne!
Tym razem podwójną wejściówkę otrzymuje Pobul. Zwycięzcę prosimy o przesłanie nazwiska do jutra, 1 października, do godz. 12. Pozostałych zapraszamy do kolejnych konkursów