Nowe Horyzonty 2011: Było bosko!

Wreszcie udało się znaleźć chwilkę na krótkie podsumowanie festiwalu. Spóźnione nieco, acz szczere. To było jedenaście dni prawdziwej uczty, aczkolwiek po raz pierwszy czułam niedosyt i to bynajmniej nie z tego powodu, że szybko się skończyło.

Żałowałam, że tak niewiele filmów zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Owszem, filmy były dobre, ale - jak to mówi się w slangu młodzieżowym - bez szału. I tym trochę byłam zawiedziona. Chociaż doświadczyłam bardzo miłego akcentu na zakończenie. "Kieł" - to ostatni film, na który się wybrałam podczas festiwalu i był chyba najlepszym, jaki w ogóle miałam okazję obejrzeć podczas tegorocznej edycji. Aż teraz mi szkoda, że nie znam dogłębniej filmów greckich.



Co mi się nie podobało? Na pewno to, że część projekcji przeniesiono do Multikina, gdzie totalnie brakuje nowohoryzontowej atmosfery. Każdy, kto wybierał się na zwykły seans, mógł kupić popcorn, którego prawdziwi festiwalowicze nie znoszą, przynajmniej nie podczas festiwalu.

Szkoda też, że jednego dnia padł system rezerwacji. Dla kinomanów było to uciążliwe, bo niewielu udało się dostać wtedy na te filmy, co chcieli. Ale to akurat jestem w stanie zrozumieć. Nowe Horyzonty są już aż za bardzo oblegane, żeby wszystko mogło działać poprawnie.

Co mi się podobało? Spotkania z Terrym Gilliamem, jego filmy. Było po prostu cudownie. I... jak zwykle niezapomniany, niezwykły klimat tego festiwalu, którego na pewno będzie brakować przez najbliższy rok, aż do kolejnej edycji. Dlatego właśnie uwielbiam ten festiwal.

Najlepsze filmy? Wspomniany wcześniej "Kieł", "Księstwo" i "Koniec ciszy". Oczywiście, także "Parnassus", którego nie widziałam wcześniej w kinie, oraz, idąc dalej w ślad za filmami Terry'ego Gilliama, rewelacyjne "Las Vegas Parano", na którym bawiłam się świetnie. Hierarchia nie ma znaczenia.

Co po Nowych Horyzontach? Na pewno muszę sięgnąć głębiej w twórczosć Terry'ego Gilliama oraz w kino greckie, które mnie zafascynowało.

Do zobaczenia za rok!